დაუპატიჟებელი სტუმრები
11 Jan 2011 Leave a Comment
სამცხე-ჯავახეთის შესახებ მხოლოდ გადმოცემით ვიცოდი. საკუთარი თვალით პირველად ვნახე და მოგზაურობიდან გაორმაგებული შთაბეჭდილებებით დავბრუნდი.
“Go Group Media”-ს ორგანიზებით ჟურნალისტებმა ნინოწმინდის, ახალქალაქისა და ახალციხის რაიონები მოვინახულეთ. ყველა ოფიციალური შეხვედრა, რომლებიც ჩვენს ვიზიტამდე 10 დღით ადრეც კი იყო შეთანხმებული (საკრებულოს თავმჯდომარესთან, რაიონის გამგებლებთან და მათ მოადგილეებთან), ჩაიშალა – მრავალფეროვანი და დაუსრულებელი მიზეზებით: დის ქორწილი, ნათესავის გარდაცვალება, სასწრაფოდ თბილისში “რომელიღაც” სამინისტროში გამოძახება. თუმცა ქალაქის ყველა ჩინოსნის მანქანა უწყებების წინ იდგა. ყველაზე მეტად კი ერთი მიზეზი მომეწონა. ახალქალაქის გამგებელმა ნაირი ირიჩიანმა სატელეფონო საუბრისას განგვიცხადა, რომ რაიონში მას არ დავუპატიჟებივართ. თბილისიდან ჩასული ჟურნალისტები “დაუპატიჟებელი სტუმრები” აღმოვჩნდით. ირიჩიანმა ერთი “სასარგებლო” რჩევაც მოგვცა – თუ რამე გაინტერესებთ, ჩვენს საიტს ეწვიეთო. “დაუპატიჟებელმა სტუმრებმა” ვებგვერდის ქექვას მოსახლეობასთან გასაუბრება ვამჯობინეთ.
შეხვედრები ნინოწმინდის სათემო ახალგაზრდული ცენტრიდან დავიწყეთ. აქ რუსული სკოლის პედაგოგებს, ბაღის მასწავლებლებსა და ადგილობრივ ჟურნალისტებს ვესაუბრეთ. 
პირველი თემა კი, რა თქმა უნდა, ახალგახსნილი გზა იყო. რადგან იქაური მოსახლეობის შემოსავლის ძირითადი წყარო სოფლის მეურნეობის პროდუქტის თბილისში ექსპორტია, ეს გზა ფინანსური სარგებლის ნახვის წინაპირობას წარმოადგენს. თბილისთან შედარებით ნინოწმინდაში თითქმის ყველაფერი ძვირია და ადგილობრივებს დედაქალაქის სტუმრობა არცთუ იშვიათად უწევთ. მაგალითად, კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის სააგენტოს უფროსი (იგი ჩვენთან შეხვედრაზე იმყოფებოდა) კულტურის სამინისტროს ხშირი სტუმარია, რუსული სკოლის ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი დედაქალაქში სხვადასხვა ტრენინგებს ესწრება, ახალგზარდები კი, უბრალოდ, დიდ ქალაქში მჩქეფარე ცხოვრებისკენ ისწრაფვიან. ერთი ახალგაზრდული ცენტრი და კულტურის სახლი, სადაც ძალიან იშვიათად თუ დაიდგმება სპეკტაკლი სომხურ ენაზე – ეს არის ნინოწმინდის გასართობი. “ახალგაზრდული ღონისძიებები, დისკოთეკები და მსგავსი რამ ჩვენს ქალაქში არ არსებობს. რომც არსებობდეს, აქაური მაინც არავინ ივლის. თუ მივა, მხოლოდ სხვის საყურებლად,” – განგვიცხადა ერთ-ერთმა ადგილობრივმა.
საღამოს 21:00 საათზე ქუჩაში ხალხი უკვე კანტიკუნტად დადის. ასეთი მდორე ცხოვრების გამო ახალგაზრდების მხოლოდ 30 პროცენტი თუ რჩება ადგილზე. ადგილობრივების თქმით, ისინი სასწავლებლად თუ სამუშაოდ ძირითადად ერევანში მიდიან.
არანაირი საზოგადოებრივი ტრანსპორტი – ქალაქში მხოლოდ მანქანით ან ფეხით შეიძლება გადაადგილება. თუმცა მოსახლეობა განმარტავს, რომ ნინოწმინდა საკმაოდ პატარაა და უტრანსპორტობის ფაქტორი დიდად შემაფერხებელი არ არის. დედაქალაქისკენ დღეში ორი “მარშუტკა” გადის. ახალქალაქში მოხვედრაც უპრობლემოდ შეგიძლია, ამ მიმართულებით ყოველ დილით, 8:00 საათზე, სამარშუტო ტაქსი მოძრაობს. თუკი გადაგვიანდა და თან ჯიბეში 3 ლარიც გიდევს, მაშინ ნერვიულობად არ ღირს – შეგიძლია, ტაქსითაც იმგზავრო, თანაც ნემისმიერ დროს არის ხელმისაწვდომი.
საავადმყოფოს, სასამართლოს და პოლიციის შენობებამდე მისასვლელად ტრანსპორტი არ გჭირდება. ეს დაწესებულებები, რომლებშიც, ძირითადად, ადგილობრივი მოსახლეობაა დასაქმებული (გამონაკლისია სასამართლო, აქ პროცესზე მოსამართლე ახალციხიდან ჩამოდის), შეუფერხებლად მუშაობენ. ქალაქში კრიმინალური შემთხვევების რაოდენობა მცირეა. მოსახლეობა განგვიმარტავს, რომ ქურდობა, ყაჩაღობა და სხვა დანაშაული იშვიათად ხდება და, მათივე თქმით, ასეთი პრობლემები მათ არა აქვთ. მათი პრობლემა სამუშაო ადგილების ნაკლებობაა. თითოეული სიამოვნებით დათანხმდებოდა “კაბინეტურ” სამუშაოს, თუმცა ამის ნაცვლად მიწაზე მძიმე შრომა უწევთ.
სამაგიეროდ სახნავ-სათესად განკუთვნილი თავისუფალი მიწის მოძიება საკმაოდ ჭირს. ადგილობრივების თქმით, მიწის ძირითადი ნაწილი კერძო საკუთრებაა. მაგალითად, კახეთიდან ჩამოსული გლეხები საკუთარი ცხვრებისთვის საძოვრებს ყიდულობენ. ნინოწმინდელები კი იძულებულები არიან, იჯარით აიღონ მიწა და სახელმწიფოს წელიწადში ერთ ჰექტარზე 26-27 ლარი უხადონ.
ვაჭრობის საკითხიც პრობლემურია. ძველი ბაზრის ტერიტორია ამ ეტაპზე დაცლილია და მოსახლეობამ არ იცის, ეს ადგილი ვინმეს საკუთრებაშია თუ არა. ამის გაგება ვერც ჩვენ შევძელით, ვინაიდან ჩვენთან შეხვედრა, როგორც ზემოთ ვახსენე, არც ერთმა თანამდებობის პირმა არ ისურვა. პროდუქტები გასაყიდად კარდაკარ საკუთარი მანქანებით დააქვთ ან სახლის წინ გამოაქვთ. ვაჭრობისგან განსხვავებით, ნინოწმინდაში წარმატებულია მანუფაქტურა. ადგილობრივი სამკერვალო ქარხანა Aramani თურქეთიდან შემოტანილი ქსოვილით ჯინსებს აწარმოებს და სამცხე-ჯავახეთის ყველა რაიონში ავრცელებს.
უახლოეს მომავალში კი Aramani -ის ჯინსის შარვლებსა და ქვედაბოლოებს თბილისის ბაზრობაზეც ვიხილავთ. კომპანიის დირექტორმა არამ სამსოიანმა გვითხრა, რომ მის კომპანიას არაერთი ტენდერი აქვს მოგებული, ამჟამად კი დაცვის პოლიციას ფორმებით უზრუნველყოფს.

ვიზიტის პირველი დღე ნინოწმინდის ტელევიზია “ფარავანში” სტუმრობით დავასრულეთ. «ფარავანი» დღეში 7 საათს მაუწყებლობს, საინფორმაციო გამოშვებისთვის კი მხოლოდ 3-4 სიუჟეტი მზადდება.
მეორე დღის მოლოდინი უფრო და უფრო მძაფრდება. ახალქალაქის რაიონი სოფელი სამსარი – 2250 მეტრი ზღვის დონიდან. ეს ჩვენი მომდევნო გაჩერებაა.
ამ სოფელში წლის პირველმა თოვლმა კვალი უკვე დატოვა, თუმცა ნოემბრის მიწურული მაინც თბილი და მზიანი იყო. შეხვედრაც ასეთივე თბილი გამოდგა. ჩვენი სტუმრობის შესახებ სოფელში ხმა უცებ გავარდა. რაიონის გამგებლებისა და საკრებულოს თავმჯდომარეებისგან განსხვავებით, აქ არავინ დაგვმალვია. მოვიარეთ 200-კომლიანი დასახლება, ვნახეთ სკოლის შენობა, რომელშიც, დაახლოებით, 70 ბავშვი სწავლობს (უახლოეს მომავალში ისინი საცხოვრებელი სახლებიდან ოდნავ მოშორებით ახალ შენობაში გადავლენ).
2003 წელს გამოცემული სომხურენოვანი სახელმძღვანელოები თბილისიდან ჩამოიტანეს. ბავშვები ქართულ ენასა და ლიტერატურას, ასევე საქართველოს ისტორიას სწავლობენ. უმეტესობამ ქართული წერა-კითხვა იცის, თუმცა ლაპარაკი უჭირთ. ყველა ოჯახში სომხურად ან რუსულად საუბრობენ, შესაბამისად ქართულს ნაკლებად იყენებენ. ქართულ არხებზე კი წარმოდგენაც არა აქვთ.
სამსარში ყველა ერთნაირ საქმეს მისდევს – მიწათმოქმედებას და მეცხოველეობას. აქ ნაღდი ფულით თითქმის არავინ ვაჭრობს – “გადამყიდველებთან” ნებისმიერ საქონელს კარტოფილზე, კარალიოკზე და სხვა პროდუქტზე ცვლიან. ერთმანეთშიც აღებ-მიცემობა ნაღდი პროდუქტით მიდის. მოსავლის გასაყიდად ახალქალაქის ბაზარში არასდროს ჩადიან. იქ ყველას თავისი ადგილი აქვს და ძალიანაც რომ გვინდოდეს, სოფლიდან ჩასულებს არავინ შეგვიშვებს, – აცხადებენ გლეხები. ამ ყველაფერს ზამთარში უამინდობა, ქალაქიდან 30-კილომეტრიანი დაშორება, უგზოობა და ფინანსური სიდუხჭირე ერთვის.
იქაურების პრობლემებს შეძლებისდაგვარად გავეცანით და იმით დავეხმარეთ, რომ მათ შესახებ მოგიყევით. ჩემსავით ბევრი ალბათ პირველად გაიგებს, რომ ახალქალაქიდან ასე მოშორებით ხალხი მთის ძირში ცხოვრობს.

მოგზაურობის პირველი ნაწილი სამსარში სტუმრობით დასრულდა.
შემდეგში ახალციხის რაიონის ერთ-ერთ სოფელში მცხოვრებ მაჰმადიან მესხებზე გიამბობთ.
მაგდა ლეკიაშვილი








